14 HAZİRAN 2018


İçimde hayaller kuruyordum çocukluğumda, gençliğimde... Beklentilerim vardı. Zaman geçtikçe çevremdeki ve hayallerimdeki o pembe pamuklar soğuk beton bloklar olmaya başladığını hissediyordum, canımı acıtıyor ve kendimi kapana kısılmış gibi çaresiz hissettiriyordu. Önceleri sürekli kendime yeni bir başlangıç arar "Hayat yeni başlıyor, hele bi şu olsun ondan sonra"... telkinleri de zamanla kayboluyordu. Hayatımın aslında güzel olması hatta belki de insanlar tarafından imreniliyor bile olmam kafamdaki Ben'in paralelinde olmadığından beni mutlu etmiyor sanırım. Hayat ertelemekle geçip gidiyor, yaşlandığımı hissediyorum. Bedenim başkasının hayatını yaşıyormuşcasına hareket ediyor. Bir şeyler olacak ama ne zaman ???